OKTOBERTOCHT - Made by C=BIO                                                                                                                Home |Blog | Contact | Links
Oktobertocht 2012 – zaterdag

Naar jaarlijks gewoonte waren we vroeg uit de veren op de laatste zaterdag van de oktober. Mja, ’t kan weer nie
mankeren ééé… ’t is Oktobertocht tijd!

De eerste opdracht was “easy” en de diverse equipes kregen op de parking van BOSS paints een tekstje en een
onderhoudende cd-rom mee, die hun naar 3 verschillende metro stations bracht in
Tourcoinq. Normaal zou alles vlot
verlopen en kon iedereen mee met de metro van 05:08 in Le Drone, in Colbert passeerde die om 05:13 om dan de
laatste lichting mee te nemen om 05:20 in Jean Lebas. Tarara… die stations zijn zo goed als volautomatisch en wat
we vreesden werd bewaarheid bij Colbert. Het hekken bleef potdicht . Gevolg, enkele ploegen misten de metro!

Algauw hadden we door dat dit niet de normale gang van zaken was, doch in alle vroegte kan men daar niet al te
veel aan tornen. Na een aantal telefoontjes met diverse verantwoordelijken en een dankbare oplossing van een
kleine lift aan de overkant van de straat, konden we een aantal  ploegen via die weg versassen naar het perron. Om
05:40, ging het hekken uiteindelijk open, zodat de resterende ploegen ook konden vertrekken naar het station van
Lille – Flandres. Dit weliswaar met een serieuze vertraging!

Vanuit Lille – Flandres, ging het richting
Douai waar de grote tochters uitstapten om hun stalen ros terug te vinden
en de kleine tochters verder tuften naar
Arras. Aan de hand van een stafkaartje kregen de grote tochters een
eerste 62 km voor de kiezen, om uiteindelijk ook aan te komen aan het station van Arras.

Vanuit Arras reed iedereen verder met de fiets, doch tengevolge van een misverstandje aangaande de zin: “Mag ik
hier mijn fiets laten staan?”, waren sommigen bijna te voet weg. Reden hiervoor was dat bepaalde groepen in Arras
een eerste opwarming-, opfrissing of toiletstop hielden in één van de talrijke horeca zaken, waarbij ze hun fiets
lieten staan  bij de logistiek. Dezen die de voorkeur gaven aan het verder trekken, hadden dit echter opgevat als
een signaal dat ze vanaf Arras te voet verder moesten. Doch dankzij de wakkere logistiekers, werden ze er tijdig op
gewezen dat de fiets mee moest. Zo zie je maar, een foutje is gauw gebeurd.

Vanuit Arras ging het richting
Englebelmer, aan de hand van een zéér creatieve wegomschrijving op basis van de
groepslogo’s. Elke logo stond voor een bepaalde richting of een andere aanwijzing om de beschrijving te volgen.
Niet simpel, doch iedereen kwam uit aan de watertoren, waar de deelnemers hun plakwaaiers terugvonden.

In Englebelmer, was het aanvankelijk koud, doch de zon scheen vrolijk op ons bolleke wat het wachten iets
aangenamer maakte. Op een bepaald moment echter, begon de hemel te verkleuren van blauw naar blauwgrijs om
te resulteren in een donkergrijze, bijna zwart uitspansel. Het signaal dat we hemelwater mochten verwachten.
Aanvankelijk was het wat gedruppel die uitdraaide op een serieuze, koude plensbui om na verloop van tijd over te
gaan in een onvervalste sneeuwbui! Dit duurde zowat anderhalf tot 2 uur, waarna iedereen verkleumd was tot op
het bot.

Mijn eerste gedacht was, verdikke d’as wat anders dan andere jaren en wat staan we hier eindelijk te doen!
Plotsklaps drong het tot me door dat we in, de gedurende
Eerste Wereldoorlog serieus geteisterde, Somme streek
zaten. Voor ons kon het, in het slechtste geval, maar 2 dagen zo slecht zijn! Daarna zouden we terug in onze
warme en geriefelijke huizen zitten of liggen. Voor diegenen die echter in de
Slag aan de Somme betrokken waren
en ongetwijfeld ook dergelijke weersomstandigheden te verduren kregen, duurde het soms weken vooraleer ze zich
terug deftig konden opwarmen of in een droge omgeving zitten. Iets om over na te denken…

Vanuit Englebelmer, vertrok iedereen te voet aan de hand van een bolleke-pijl beschrijving die voor de verandering
niet uit enkele bladen papier bestond. De gehele beschrijving werd, tijdens een knutselavond met de logistiek en
organisatie, in stukjes gesneden en aan de vliegerstaart gehangen. Om het geheel wat uitdagender te maken
werden ze lekker door mekaar gehangen . Dus… de vlieger moest mee om de weg te vinden tot in
Thiepval.
Onderweg was er een bezienswaardigheid, de
Newfoundland Memorial, in Beaumont-Hamel.  Het bronzen beeld
stelt een kariboe voor, het symbool van Newfoundland, en herdenkt 820 slachtoffers zonder eigen graf. In Frankrijk
en België, staan trouwens nog
5 identieke beelden, waar één ervan in Kortrijk staat aan de kruising van de
Kortrijkse- en Gentsesteenweg met de R8.

Vanuit Thiepval ging het richting
Miraumont om te eindigen aan de kerk van Bihucourt, waarna de tocht te voet
verder ging. Tijdens die voettocht zat er voor velen een déjà-vu in de vorm van een oud treinbedding, compleet met
rails en oneffen, gladde treinbiels. Ik denk dat de organisator nooit geen elektrische treintje gekregen heeft en zich
daarom wil wreken, want er zit toch zo goed als telkens een dergelijke tracétje tussen. Op het einde van dit 4 km
lange treinspoor, kregen de deelnemers verdere info van een
bekende Fransman, die de laatste richtlijnen gaf om
veilig aan te komen op de slaapplaats in
Contalmaison.

Hier was er mogelijkheid om wat op te warmen, een lekkere warm soepje te drinken en wat bij te komen bij een
frisse pint en/of frisdrank. Nadien mocht zo goed als iedereen in een tent gaan slapen, waarop intussen al
rijmplekken te zien waren. Brrrr… te fris voor mij! Snel naar binnen en onderduiken onder mijn dons op een lekker
zachte matras. Aaahh… it’s good to be in the logistics!
De foto's van de zaterdag, kunnen jullie hier bekijken.