OKTOBERTOCHT - Made by C=BIO                                                                                                                                Home |Blog | Contact | Links

    Zondagmorgen 04.00 - tijd om onze koksmuts aan te trekken en het nodige te doen zodat onze genodigden hun
    hongerige magen kunnen vullen. Elk jaar opnieuw, als ik bezig ben aan die teksten, zeg ik bij mezelf: volgend jaar ga ik
    eens die eikes tellen die we in de pan slaan. Maar net zoals de voorgaande jaren ben ik het weer vergeten. Één ding weet
    ik zeker, het is maar één keer per jaar dat we zo’n grote omelet maken!

    Om 05.00 werd iedereen wakker gemaakt. Zelf heb ik het toerke buiten gedaan om de tentslapers te wekken. Fantastisch
    welke reacties men krijgt… sommigen vroegen zelfs naar ontbijt op bed, maar dat stond dit jaar niet in onze
    jobdescription, dus wie wil eten… raus!

    Aan de restanten van het ontbijt te zien viel alles weer goed in de smaak en kon iedereen er weer min of meer tegenaan.
    Dat het versterkend werkt, konden we merken aan het enthousiasme waarmee velen hun fietsen rijklaar aan het maken
    waren. Man, man, en vrouw, vrouw want zo rijden er toch ook een paar mee, chapeau ik kreeg haast zin om mee te
    fietsen! Hoewel, dat was waarschijnlijk een bevlieging, want het was zéér snel weer over! Gelukkig maar!! ;-)

    Zodra iedereen klaar was, werd de tocht hervat met de fiets richting Licques. Aan een kapelleke werden de fietsen aan de
    kant gezet en gingen we verder met de goeie, ouwe benenwagen. Deze wandeling gaf weer een extra cachet aan de
    tocht, dankzij de aanwezigheid van enkele jagers. Manier van spreken vlogen de kogels ons rond de oren, zodat we ons
    afvroegen of die mannen wel wisten dat de oorlog voorbij was! Nog een geluk dat velen een flu-ooke droegen zodat ze
    niet verkeerdelijk aanzien werden voor groot wild.

    Het eind van de wandeling was gelegen aan “den D248” op het grondgebied van Hermelinghen, waar we een schoon zicht
    hadden op enkele windmolens. Ik kreeg efkes de idee dat we in Kortrijk zaten aan de Daltons, maar de knallen op de
    achtergrond deden die illusie teniet. Hoewel, men zegt al eens dat Kortrijk het Texas van Vlaanderen is… en die Daltons…
    en die knallen… mja… Maar goed we wijken af!

    Aan “den D248” kwam het stalen ros weer in zicht en breiden we het vervolg aan de tocht die de deelnemers richting kust
    zond. Het einddoel aldaar was de parking aan Cap Blanc Nez, gelegen in de Sente du Blanc Nez in Escalles. Wie trouwens
    nog eens wil gaan genieten van deze streek, kan hier terecht voor diverse wandelingen, fietstochten en voor de meer
    fortuinlijken onder ons ook uitstappen te paard.

    Vanaf de parking gingen we verder met de finale, namelijk een wandeltocht die onze gasten trakteerde op een mooie
    strandwandeling, met als eindpunt de stedelijke camping ‘La Source” in Wissant. De deelnemers konden hier een
    verfrissende douche nemen en het zweet en de modder eraf spoelen van de voorbije uren.

    Wat dat afspoelen betreft, hadden we bijna een probleem voor het afspuiten van de fietsen. Naar jaarlijkse gewoonte
    werd de hogedrukreiniger klaargezet, de waterslang werd aangesloten en de stekker in het stopcontact gestoken... doch
    zonder het gewenste resultaat! Het straaltje die uit de spuitlans kwam, was nog minder dan een p**straalke en totaal
    niet geschikt voor het afspuiten van de modder van 2 dagen ver. Geen paniek… onze technische ploeg (Luc & Ronny),
    stak de handen uit de mouwen en begon als rasechte professionals de mogelijke oorzaken uit te sluiten. Voldoende water,
    check… stroom op de stekker,… check stroom op de verlengkabels, check… algauw lag de hogedrukreiniger op zijn rug en
    werd er gesproken over een drastisch ingreep ter plaatse om de oorzaak te gaan zoeken. Na wat heen en weer gepraat
    over eventuele andere oorzaken, werd al de idee geopperd om de fietsen uitzonderlijk eens niet af te spuiten, doch
    gelukkig kwam het niet zo ver! De voltmeter werd erbij gehaald en bleek dat de stroom geen volle 220 V gaf, waardoor de
    hogedrukreiniger dienst weigerde. Gelukkig was er op de camping een alternatief in een meer recent gebouw, zodat de
    kuissessie uiteindelijk toch kon doorgaan. Echter door de opgelopen vertraging konden een aantal fietsen niet afgespoten
    worden. Dat zullen sommigen onder jullie wel gemerkt hebben!

    Nadat iedereen opgefrist was, was er nog een klein voettochtje die ons naar een plaatselijk café/restaurant bracht,
    Chez Nicole. Daar werden we vergast op de nodige natjes, de jaarlijkse toespraken en het droogje, die dit jaar bestond uit
    mosselen met friet.
    Ah, ‘k was’t bijna vergeten… als aandenken kreeg iedere deelnemer een fles Entre 2 Caps. Hier kunt u wat meer lezen over
    dit gerstenat, die voor een Frans bierke goed meevalt qua smaak!
    Voila, dat was’t weeral. Den tocht zit erop en ik ben er zeker van dat iedereen weerom genoten heeft van deze, bij wijlen
    modderige bedoening. Het vloeken en de vermoeidheid zullen zeker nog enkele dagen, maanden nazinderen, doch deze
    herinneringen zullen uiteindelijk vervagen om volgend jaar weer plaats te maken voor de “Oktobertochtkriebel”. Het is
    tenslotte die kriebel die het ’em doet en ons telkens opnieuw laat uitkijken naar de volgende tocht. Tot volgend jaar!
FFFFFFFFFFFFF